Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Το ιδεολογικό πραξικόπημα που δεν αντιληφθήκαμε & Η ροζ διπλωματία

ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΜΕ

Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης
 Σήμερα, υπάρχει ένας σιωπηλός λαός, ένας μικρός λαός, πιθανόν, γιατί τον μετέτρεψαν σε μειοψηφία και επί πλέον του απαγορεύτηκε να ομιλεί, να εκφράζεται ακόμα και για να εκδηλώσει την δυσφορία του και τον πόνο του. 
Πράγμα που κάποτε, στις λιγότερο δημοκρατικές και ‘φωτισμένες’ εποχές, δεν το
απαγόρευαν ούτε στους ανθρώπους του περιθωρίου. 
Ακόμη και στο ζητιάνο, στο μέθυσο και στον αλήτη επιτρεπόταν να γκρινιάζει και να παραπονιέται για τη μοίρα του. 

Αντιθέτως, σήμερα, σε αυτόν τον σιωπηλό λαό του δέθηκε η γλώσσα, όχι με το φίμωτρο που έβαζαν τις παλαιές εποχές στους καταδικασμένους σε θάνατο για να μην φωνάζουν, αλλά με την απειλή να υποστεί μία μήνυση, να ψάχνει για δικηγόρο και να καταλήξει καταδικασμένος το λιγότερο με ένα πρόστιμο, εάν όχι στη φυλακή ή στην υποχρεωτική παρακολούθηση μιας σειράς μαθημάτων ‘κοινωνικής  επανεκπαίδευσης’.

Ο λαός για τον οποίο μιλάμε είναι πλέον μία μειοψηφία, αλλά δεν είναι ο λαός κάποιας κοινωνικά αναγνωρισμένης μειοψηφίας. 
Αντίθετα, αυτός αποτελείται από τα υπολείμματα αυτού που μέχρι πριν κάποια χρόνια, ήταν σίγουρα η πλειοψηφία του πληθυσμού· μία πλειοψηφία που έλειωσε όπως το χιόνι στον ήλιο όταν μερικές ιδεολογικοποιημένες και επιθετικές μειοψηφίες, με την κρυφή αλλά και φανερή, υποστήριξη ισχυρών πολιτικών και οικονομικών λόμπι, εξαπέλυσαν μία σειρά επιθέσεων ενάντια στις υποτιθέμενες ‘διακρίσεις’.

 Στην πραγματικότητα, ο στόχος τους ήταν να καταλάβουν όλα τα νευραλγικά κέντρα των θεσμικών οργάνων και, κατά συνέπεια, της κοινωνίας. 

Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα, συμπεριλαμβανομένης και της Καθολικής Εκκλησίας, από το εσωτερικό της οποίας ίσως ξεκίνησε η αποφασιστική επίθεση, εκείνη που έθεσε σε κρίση και προκάλεσε την κατολίσθηση όλων των άλλων θέσεων, που θα αποκαλούσαμε ‘παραδοσιακές’.
  Αυτές οι ομόκεντρες κα ταυτόχρονες επιθέσεις, ίσως στην αρχή είχαν μία δυναμική μόνο τακτικής φύσης, δηλαδή περιορισμένη. 
Πιθανόν, ο σκοπός τους ήταν να δοκιμάσουν το έδαφος και να διαπιστώσουν τη στερεότητα της ενάντιας παράταξης. 
 Η οποία ωστόσο, δεν ήταν καθόλου έτοιμη να αντιμετωπίσει την επίθεση, εξαιτίας του απλού γεγονότος ότι δεν βρισκόταν σε πόλεμο εναντίον κανενός. 
Τα όσα πρέσβευε η τελευταία, που εκπροσωπούσε και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ήταν η ‘ομαλότητα’, αυτό δηλαδη το οποίο είναι το αναγκαίο στην κοινωνική ζωή και ωστόσο σήμερα θεωρείται ‘παρωχημένο’ και ‘αποτρόπαιο’. 
Όμως αργότερα, οι προαναφερόμενες μειοψηφίες, όταν είδαν ότι δεν υπήρχαν άμυνες ή ότι ήταν εξαιρετικά ευάλωτες κατάλαβαν ότι αρκούσε μόνο να σπρώξουν την δράση εις βάθος και αυτές (οι άμυνες) θα κατέρρεαν εύκολα. 

Κατάλαβαν επίσης ότι η όλη επιχείρηση δεν παρουσίαζε κινδύνους ούτε δυσκολίες και θα κατέληγε σε μία ακαταμάχητη προέλαση, όπως ένα μαχαίρι που βυθίζεται στο βούτυρο. Με άλλα λόγια, η κοινωνία ήταν ώριμη για την κατάρρευση, περίμενε μόνον μία ή περισσότερες μειοψηφίες, πλαισιωμένες και καλά εκπαιδευμένες, να εμφανιστούν, για να σηκώσει λευκή σημαία και να παραδοθεί. 

Έτσι, εκατομμύρια άνθρωποι αιχμαλωτίστηκαν από λίγες χιλιάδες και το ωραίο είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ούτε καν το κατάλαβαν. 
Βρέθηκαν σε ομηρία από τους νέους κυρίαρχους χωρίς να έχουν το χρόνο και τον τρόπο να συνειδητοποιήσουν αυτό που συνέβαινε. 

Να το πούμε ακόμη καλύτερα: δεν κατάλαβαν ότι υπήρξε ένας πόλεμος και ότι αυτοί έχασαν, έτσι τώρα πρέπει να υποστούν την μοίρα των ηττημένων, δηλαδή να υπακούσουν στη θέληση του νικητή. 
Σε αυτή την άγνοια συνέβαλε αποφασιστικά το γεγονός ότι στην κουλτούρα της κοινωνίας μας, από αρκετό καιρό, είχε διαδοθεί ο ιός μιας βαριάς ασθένειας: η απώλεια της αυτοεκτίμησης, της εμπιστοσύνης και της αγάπης για τον εαυτό της. 
Κάτι το οποίο την μετέτρεψε αυτόματα στο θύμα του οποιουδήποτε θα ήθελε να σηκώσει το χέρι για να δώσει το τελικό  χτύπημα.

H ΡΟΖ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ
Άρθρο του di Massimo Viglione

Πρόσφατα, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου επισκέφθηκε την Ιταλία με το ‘σύζυγο’ του. Έτσι, στις διάφορες επίσημες επισκέψεις και δεξιώσεις, έφερνε μαζί του έναν άλλο άνδρα και τον παρουσίαζε ως ‘σύζυγο’ (κάτι που αφήνει να υποτεθεί ότι αυτός είναι η ‘σύζυγος’ και η ‘πρώτη κυρία του Λουξεμβούργου’).
Είναι εμφανές, πως δεν πρόκειται τόσο για μια προκλητική επίθεση αλλά για μία επίθεση με διαλυτοποιητικό χαρακτήρα.
 Προφανώς, το έκανε κατά παραγγελία άλλων δυνάμεων, που καθόρισαν ότι έφθασε η στιγμή να σπάσουν αυτό το ‘ταμπού’ σε διεθνές διπλωματικό επίπεδο.

 Εν ολίγοις, είναι κατανοητό πως πρόκειται για μία σκηνοθεσία, όχι υπό την έννοια ότι οι δύο δεν είναι πράγματι ομοφυλόφιλοι και εραστές, αλλά επειδή με αυτή τους την πράξη προσπαθούν να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα και σε αυτο εντοπίζεται η ουσία του ζητήματος. Αυτοί οι δύο κύριοι έγιναν επίσημα δεκτοί από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και από τα υψηλότερα αξιώματα του κράτους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και όχι μόνον αυτό, έγιναν δεκτοί και στο Βατικανό…

Τίθεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: τους δέχτηκαν ως δύο φίλους που βρίσκονται σε εκδρομή ή ως ‘συζύγους’; Και η ερώτηση δεν είναι ήσσονος σημασίας. 
Πριν κάποια χρόνια, ένα τέτοιο περιστατικό θα ήταν αδιανόητο και όχι μόνο στο Βατικανό. Ασφαλώς, πάντα υπήρχαν πολιτικοί και αρχηγοί κρατών ομοφυλόφιλοι, αλλά στην ιδιωτική τους ζωή. Τώρα δημοσιοποιούν τη θέση τους και παντρεύονται. 
Τώρα, ο γάμος τους επισημοποιείται στη διεθνή διπλωματία, ακόμη και στο Βατικανό.
Βλέποντας αυτά τα πράγματα νοιώθεις την επιθυμία να ‘κρεμάσεις το σπαθί’ και να τους στείλεις όλους στο διάολο, να πάψεις να ασχολείσαι.

 Όμως, σήμερα περισσότερο από ποτέ, εναπόκειται σε εμάς τους λαϊκούς χριστιανούς, συνδεδεμένους -ούτε καν με την Παράδοση- αλλά με το Κοινό Καλό, ίσως ακόμη και μόνο εκείνο των παιδιών μας, να δώσουμε την πιο σημαντική μάχη όλης της ανθρώπινης ιστορίας. 
Διότι «Όταν πέφτουν οι μεγάλοι, είναι η σειρά των μικρών να καθοδηγήσουν» (Tolkien).

Αυτή η επίσκεψη ήταν πιο ανατρεπτική κι από έναν παγκόσμιο πόλεμο και όλοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν...
Σημείωση: επειδή, ως γνωστό, η CIA έχει μία συμπάθεια για τα πραξικοπήματα όλων των χρωμάτων, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και από τα ροζ. Στην Ουάσιγκτον υπάρχει η  μη  κυβερνητική  οργάνωση NationalCenter for Transgender Equality η οποία ‘μάχεται’ για τα δικαιώματα των τραβεστί, τρανσέξουαλς κλπ.
 Τρέξτε τη σελίδα προς τα κάτω για να δείτε ποιος είναι μεταξύ των σπονσόρων της. 

Θεόδοτος
Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός (1 Ιουλίου) ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη. Για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.  

Ο κ. Βασίλειος Κέκης, καθηγητής της χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής χειρουργός του “Ιατρικού Κέντρου Αθηνών”, έζησε στη Βοστόνη Αμερικής το 1962, μια έντονη θρησκευτική εμπειρία, σε σχέση με θαυμαστές θεραπείες των Αγίων Αναργύρων, τις οποίες αναφέρουμε στη συνέχεια, όπως τις κατέγραψε ο ίδιος, προς δόξαν του Θεού και τιμή των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού.
Τον Μάιο του 1962 μετεφέρετο επειγόντως στο τμήμα ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου της Μασσαχουσέτης (Mass. General Hospital) στη Βοστόνη Αμερικής, ένα μικρό αγόρι ηλικίας δώδεκα ετών, στο οποίο είχε αποκοπεί το δεξί του χέρι κατόπιν τροχαίου ατυχήματος. Μετά από επιτυχή χειρουργική επέμβαση επιτεύχθει η ανασυγκόλληση του άκρου και μετά από λίγο καιρό ο μικρός μαθητής επανήλθε στην ομάδα μπέιζ-μπολ του σχολείου του!
Μετά την επιτυχία αυτή ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος της Αμερικής θέλησε να λάβει λεπτομέρειες για το γεγονός και γι΄ αυτό από το Νοσοκομείο οργανώθηκε Press conferences μετά των ιατρών χειρουργών, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εγχείρηση αυτή. Κατ΄ αρχήν ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε εάν το Mass. General Hospital διεκδικούσε την προτεραιότητα για ένα τέτοιο είδος χειρουργικής επέμβασης.

Τότε προς έκπληξη όλων, ο διευθυντής του Νοσοκομείου, χειρούργος E. D. Churchill απάντησε ως εξής: “Όχι, δεν διεκδικούμε τέτοια προτεραιότητα, διότι μια άλλη ομάδα γιατρών, οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 400 μ.Χ. ακρωτηρίασε ενός άνδρα το κάτω άκρο, το οποίο έπασχε από γάγγραινα και το αντικατέστησε με ενός άλλου υγιούς από έναν Άραβα, ο οποίος μόλις είχε πεθάνει”! Το περιοδικό του M. G. H. δημοσίευσε τότε ένα ζωγραφικό πίνακα του 14ου αιώνα με θέμα “Το θαύμα του Μαύρου Ποδιού”, των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Το ιατρικό περιοδικό Spectrum της εταιρείας “Pfizer”, θέλοντας να δημοσιεύσει έναν έγχρωμο πίνακα με το θαύμα, ανακάλυψε ότι υπάρχουν πλέον των 1500 ζωγραφικών πινάκων της εποχής της Αναγέννησης στα διάφορα μουσεία και Εκκλησίες της Ευρώπης, οι οποίοι απεικονίζουν το γεγονός της μεταμόσχευσης του μέλους από τους αγίους Κοσμά και Δαμιανό.
Τους πίνακες αυτούς τους βρίσκει σήμερα ο επισκέπτης στο Μουσείο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία της Ιταλίας. Πλείστοι άλλοι υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Μονάχου, την Ακαδημία της Φλωρεντίας, το Λούβρο των Παρισίων και σε διάφορες Εκκλησίες της Ευρώπης. Και στην Ελλάδα, στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Βέροιας βρίσκεται μια αγιογραφία-τοιχογραφία που απεικονίζει το θαύμα του “Μαύρου ποδιού”.
Σήμερα εικόνες του θαύματος του “Μαύρου ποδιού” μπορούμε να βρούμε στις πρώτες σελίδες των περισσοτέρων κλασσικών βιβλίων που αφορούν στη μεταμόσχευση με σχόλια σχετικά για την πρώτη γνωστή και επιτυχή μεταμόσχευση έστω και υπό την αναφορά ενός θαύματος.
Οι δίδυμοι αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός γεννήθηκαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα από γονείς Χριστιανούς και έζησαν στην περιοχή της Κιλικίας-Μικράς Ασίας. Σπούδασαν ιατρική και άσκησαν το ιατρικό επάγγελμα ταξιδεύοντας ανά την χώρα κηρύττοντας συγχρόνως τον Χριστιανισμό. Δεν έπαιρναν αμοιβή -αργύρια- κατά την άσκηση του επαγγέλματος γι΄ αυτό έλαβαν και την προσωνυμία Ανάργυροι.
Ταχύτατα η φήμη τους διαδόθηκε σε όλη την Μ. Ασία κυρίως από τις θαυματουργικές θεραπείες τις οποίες πραγματοποιούσαν. Από φόβο μήπως και κερδίσουν Χριστιανούς μεταξύ των υπηκόων του, ο Ρωμαίος Διοικητής της περιοχής Λυσίας, επί αυτοκρατορίας του Διοκλητιανού, τους κάλεσε όπως προσφέρουν δημόσια θυσίες στους Ρωμαϊκούς θεούς. Επειδή αρνήθηκαν να υπακούσουν στη διαταγή του Λυσία, θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό.
Πολύ λίγα είναι γνωστά γι΄ αυτούς. Ακόμα και τα λίγα γνωστά γεγονότα είναι συνυφασμένα με πολλά θαύματα τα οποία ακολούθησαν μετά τον αποκεφαλισμό τους. Πολύ νωρίς από το θάνατό τους κυκλοφόρησε η φήμη θαυμάτων θεραπείας που έγιναν στον τάφο τους στην Cyrus της Βορείου Συρίας πλησίον του περίφημου ναού του Ασκληπιού.
Ασθενείς -Χριστιανοί και άπιστοι ανεξαρτήτως- πραγματοποιούσαν ταξίδια για να επισκεφθούν τον τάφο των Αγίων και να κοιμηθούν σε αυτόν ελπίζοντας σε ίασα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Δύο αιώνες αργότερα, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανού διεκήρυττε ότι ο ίδιος είχε θεραπευτεί από θαύμα των Αγίων, μετέφερε τα λείψανά τους από την Cyrus στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό τον οποίο έκτισε γι΄ αυτούς. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός θεωρούνται προστάτες Άγιοι των ιατρών και των φαρμακοποιών, η δε Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη αυτών την 1η Νοεμβρίου και την 1η Ιουλίου.
Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός (1 Ιουλίου) ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη. Για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.  

Ο κ. Βασίλειος Κέκης, καθηγητής της χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής χειρουργός του “Ιατρικού Κέντρου Αθηνών”, έζησε στη Βοστόνη Αμερικής το 1962, μια έντονη θρησκευτική εμπειρία, σε σχέση με θαυμαστές θεραπείες των Αγίων Αναργύρων, τις οποίες αναφέρουμε στη συνέχεια, όπως τις κατέγραψε ο ίδιος, προς δόξαν του Θεού και τιμή των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού.
Τον Μάιο του 1962 μετεφέρετο επειγόντως στο τμήμα ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου της Μασσαχουσέτης (Mass. General Hospital) στη Βοστόνη Αμερικής, ένα μικρό αγόρι ηλικίας δώδεκα ετών, στο οποίο είχε αποκοπεί το δεξί του χέρι κατόπιν τροχαίου ατυχήματος. Μετά από επιτυχή χειρουργική επέμβαση επιτεύχθει η ανασυγκόλληση του άκρου και μετά από λίγο καιρό ο μικρός μαθητής επανήλθε στην ομάδα μπέιζ-μπολ του σχολείου του!
Μετά την επιτυχία αυτή ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος της Αμερικής θέλησε να λάβει λεπτομέρειες για το γεγονός και γι΄ αυτό από το Νοσοκομείο οργανώθηκε Press conferences μετά των ιατρών χειρουργών, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εγχείρηση αυτή. Κατ΄ αρχήν ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε εάν το Mass. General Hospital διεκδικούσε την προτεραιότητα για ένα τέτοιο είδος χειρουργικής επέμβασης.

Τότε προς έκπληξη όλων, ο διευθυντής του Νοσοκομείου, χειρούργος E. D. Churchill απάντησε ως εξής: “Όχι, δεν διεκδικούμε τέτοια προτεραιότητα, διότι μια άλλη ομάδα γιατρών, οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 400 μ.Χ. ακρωτηρίασε ενός άνδρα το κάτω άκρο, το οποίο έπασχε από γάγγραινα και το αντικατέστησε με ενός άλλου υγιούς από έναν Άραβα, ο οποίος μόλις είχε πεθάνει”! Το περιοδικό του M. G. H. δημοσίευσε τότε ένα ζωγραφικό πίνακα του 14ου αιώνα με θέμα “Το θαύμα του Μαύρου Ποδιού”, των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Το ιατρικό περιοδικό Spectrum της εταιρείας “Pfizer”, θέλοντας να δημοσιεύσει έναν έγχρωμο πίνακα με το θαύμα, ανακάλυψε ότι υπάρχουν πλέον των 1500 ζωγραφικών πινάκων της εποχής της Αναγέννησης στα διάφορα μουσεία και Εκκλησίες της Ευρώπης, οι οποίοι απεικονίζουν το γεγονός της μεταμόσχευσης του μέλους από τους αγίους Κοσμά και Δαμιανό.
Τους πίνακες αυτούς τους βρίσκει σήμερα ο επισκέπτης στο Μουσείο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία της Ιταλίας. Πλείστοι άλλοι υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Μονάχου, την Ακαδημία της Φλωρεντίας, το Λούβρο των Παρισίων και σε διάφορες Εκκλησίες της Ευρώπης. Και στην Ελλάδα, στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Βέροιας βρίσκεται μια αγιογραφία-τοιχογραφία που απεικονίζει το θαύμα του “Μαύρου ποδιού”.
Σήμερα εικόνες του θαύματος του “Μαύρου ποδιού” μπορούμε να βρούμε στις πρώτες σελίδες των περισσοτέρων κλασσικών βιβλίων που αφορούν στη μεταμόσχευση με σχόλια σχετικά για την πρώτη γνωστή και επιτυχή μεταμόσχευση έστω και υπό την αναφορά ενός θαύματος.
Οι δίδυμοι αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός γεννήθηκαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα από γονείς Χριστιανούς και έζησαν στην περιοχή της Κιλικίας-Μικράς Ασίας. Σπούδασαν ιατρική και άσκησαν το ιατρικό επάγγελμα ταξιδεύοντας ανά την χώρα κηρύττοντας συγχρόνως τον Χριστιανισμό. Δεν έπαιρναν αμοιβή -αργύρια- κατά την άσκηση του επαγγέλματος γι΄ αυτό έλαβαν και την προσωνυμία Ανάργυροι.
Ταχύτατα η φήμη τους διαδόθηκε σε όλη την Μ. Ασία κυρίως από τις θαυματουργικές θεραπείες τις οποίες πραγματοποιούσαν. Από φόβο μήπως και κερδίσουν Χριστιανούς μεταξύ των υπηκόων του, ο Ρωμαίος Διοικητής της περιοχής Λυσίας, επί αυτοκρατορίας του Διοκλητιανού, τους κάλεσε όπως προσφέρουν δημόσια θυσίες στους Ρωμαϊκούς θεούς. Επειδή αρνήθηκαν να υπακούσουν στη διαταγή του Λυσία, θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό.
Πολύ λίγα είναι γνωστά γι΄ αυτούς. Ακόμα και τα λίγα γνωστά γεγονότα είναι συνυφασμένα με πολλά θαύματα τα οποία ακολούθησαν μετά τον αποκεφαλισμό τους. Πολύ νωρίς από το θάνατό τους κυκλοφόρησε η φήμη θαυμάτων θεραπείας που έγιναν στον τάφο τους στην Cyrus της Βορείου Συρίας πλησίον του περίφημου ναού του Ασκληπιού.
Ασθενείς -Χριστιανοί και άπιστοι ανεξαρτήτως- πραγματοποιούσαν ταξίδια για να επισκεφθούν τον τάφο των Αγίων και να κοιμηθούν σε αυτόν ελπίζοντας σε ίασα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Δύο αιώνες αργότερα, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανού διεκήρυττε ότι ο ίδιος είχε θεραπευτεί από θαύμα των Αγίων, μετέφερε τα λείψανά τους από την Cyrus στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό τον οποίο έκτισε γι΄ αυτούς. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός θεωρούνται προστάτες Άγιοι των ιατρών και των φαρμακοποιών, η δε Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη αυτών την 1η Νοεμβρίου και την 1η Ιουλίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου